سه شنبه 25 تير 1398

Tuesday 16 July 2019

شما اینجا هستید:خانه/آسیا/فردای سوریه؛ چهار سناریوی هراس‌انگیز

فردای سوریه؛ چهار سناریوی هراس‌انگیز

  • پس از هشت سال نبرد خونین که جان بیش از 500 هزار نفر را گرفت، هنوز نمی شود از ثبات صلح در سوریه صحبت کرد. نویسندگان مقاله می توانند بر این نکته تاکید کنند که نهایتا این درگیری چگونه باید حل و فصل شود، با این حال آنها همین نگرانی را در مورد خطرات بالقوه تشدید تنش‌های جدید در آینده نزدیک دارند. از یک سو، افزایش ریسک ها به دلیل تصمیم ایالات متحده در مورد خروج نیروهایش از سوریه و از سوی دیگر، با بر هم خوردن توازن نیروها در مناطق خاص در معرض انفجار سوریه. به نظر ما، چهار سناریوی احتمالی در روند حوادث از نگرانی خاصی برخوردار است

    Submit to FacebookSubmit to Twitter

نویسنده :  شنبه, 31 فروردين 1398    09:36    سرویس نگاه از بیرون

نویسندگان: آندری کورتونف و میشل دوکلوس
اینترنشنال_سرویس آسیا/ پس از هشت سال نبرد خونین که جان بیش از 500 هزار نفر را گرفت، هنوز نمی شود از ثبات صلح در سوریه صحبت کرد. نویسندگان مقاله می توانند بر این نکته تاکید کنند که نهایتا این درگیری چگونه باید حل و فصل شود، با این حال آنها همین نگرانی را در مورد خطرات بالقوه تشدید تنش های جدید در آینده نزدیک دارند. از یک سو، افزایش ریسک ها به دلیل تصمیم ایالات متحده در مورد خروج نیروهایش از سوریه و از سوی دیگر، با بر هم خوردن توازن نیروها در مناطق خاص در معرض انفجار سوریه. به نظر ما، چهار سناریوی احتمالی در روند حوادث از نگرانی خاصی برخوردار است.

سناریوی اول: کشتار دسته جمعی در ادلب
بشار اسد با مشارکت نیروهای هوایی روسیه و یگان های نیروهای داوطلب تحت حمایت ایران، حمله وسیعی را به ادلب شروع می‌کند. هرچند مسکو و دمشق در حال تلاش برای هماهنگی اقدامات خود در ادلب هستند، اما برای کرملین مقاومت در برابر فشار از سوی رهبری سوریه که بر انجام یک حمله گسترده تاکید دارد دشوارتر خواهد شد. در این رابطه، ناتوانی ترکیه در اجرای تعهداتی که این کشور در ماه سپتامبر در رابطه با ادلب بر عهده گرفته و گسترش کنترل گروه رادیکال «هیات تحریر الشام» بر بخش‌های بیشتری از منطقه کاهش تنش تحت می تواند نکته بارز و آشکاری باشد. یک عملیات بزرگ، جریان جدیدی از پناهندگان سوری به ترکیه و حتی به اروپا و همچنین تعلیق احتمالی همکاری روسیه و ترکیه در سوریه را در پی خواهد داشت. چنین سناریویی ممکن است به بحران جدیدی در روابط روسیه و غرب بیانجامد. احتمال چنین روندی در وقایع سوریه، امکان استفاده از سلاح‌های شیمیایی را افزایش می‌دهد که بدون شک اقدام نظامی ایالات متحده و متحدان آن را به دنبال خواهد داشت.

سناریو دوم: ترکیه علیه کردها
ترک ها و کردها در شمال سوریه اقدامات جنگی را از سر می‌گیرند. با توجه به اینکه ایالات متحده خروج نیروهای خود را اعلام کرده، ارتش ترکیه می تواند اجرای عملیات علیه کردها در شمال را تقویت نماید. ترکیه به وضوح این نکته را فهمانده است که قصد دارد به مناطق تحت کنترل کردها پیشروی کرده و «منطقه حائل» (یا منطقه امن) واقع در مرز ترکیه-سوریه را تحت کنترل آنکارا در بیاورد. در چنین صورتی، کردها سعی خواهند کرد با دولت دمشق به توافق برسند. بعید نیست که چنین توافقی در کنار دیگر موارد، به حمایت مستقیم اسد از کردها و در نتیجه، برخورد مستقیم دمشق و آنکارا بیانجامد. در چنین شرایطی در روابط روسیه و ترکیه بحرانی جدی روی خواهد داد و در روابط روسیه و غرب نیز تنش جدیدی بوجود می‌آید. افزون بر این، تشدید تنش در رویارویی ترکیه-سوریه -کردها می تواند موج جدیدی از اقدامات تروریستی را هم در سوریه و هم در ترکیه در پی داشته باشد.

سناریو سوم: ایران علیه اسرائیل
توافقنامه آتش بس در جنوب غربی سوریه نقض می‌شود. با گسترش عملیات نظامی اسرائیل در سوریه، مبارزان شیعی داوطلب و ایرانیان ناراضی به ارتفاعات جولان بازگشته و وارد برخورد نظامی مستقیم با نیروهای اسرائیلی می شوند. در مقابل، اسرائیلی ها نیز، احتمالا بر دامنه حملات هوایی به سوریه خواهند افزود. تشدید فعالیت حزب الله در مرز لبنان و اسرائیل محتمل است. انتظار می‌رود ایالات متحده از تشدید عملیات نظامی اسراییل و تقویت مواضع نظامی آن در قبال سوریه، و شاید حتی عملیات نظامی در خاک ایران پشتیبانی کند. در این صورت، نمی توان انجام حملات گسترده حزب الله بر اسرائیل و در نهایت، عملیات نظامی مستقیم آمریکا علیه ایران را منتفی دانست که این امر مسکو را در برابر یک انتخاب بسیار دشوار قرار خواهد داد.

سناریو چهارم: روسیه علیه ایران
همکاری و مشارکت روسیه و ایران در سوریه شکست می خورد. رقابت پنهانی و غیرمستقیم مسکو و تهران برای نفوذ در دمشق آشکار و مسلم می‌شود. گروه های مسلح طرفدار روسیه و ایران در سوریه وارد درگیری و زدوخورد با یکدیگر می شوند. از تهران، گلایه ها و شکایت های تازه تری نسبت به مسکو صورت می گیرد، اولا به این علت که مسکو منافع ایران در سوریه را به خاطر مشارکت با ترکیه قربانی کرده، و دوم به این دلیل که مسکو به شکل درست اسرائیل را به خاطر حملات هوایی به اهداف ایران در سوریه مجازات نکرده است. ترکیه و اسرائیل پوتین را تحت فشار قرار خواهند داد تا نهایتا روسیه در جانبداری از یک طرف قرار بگیرد. از سوی دیگر، ایران احساس می کند هرچه بیشتر منزوی شده و به احتمال زیاد، در مسیر تشدید مواضع خود نسبت به سوریه و به طور کلی نسبت به منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا گام بر خواهد داشت. انهدام و فروپاشی احتمالی روند آستانه موجب افزایش شدید خشونت در سوریه خواهد شد.

البته، چهار سناریوی ارائه شده، فرضی است و می توان در مورد سطح احتمال هر یک از آنها بحث کرد. همچنین مبرهن است که هر یک از این بحران های بالقوه در سوریه از منطق، دینامیک و پیامدهای خود برخوردار است . لذا، هیچ ابزار و راه حل جهانی برای مقابله با آنها وجود ندارد. با این حال، می توان سه توصیه کلی برای کاستن از خطرات احتمالی ارائه نمود.

در وهله نخست باید آلترناتیو یا جایگزینی برای حمله گسترده به ادلب پیدا کرد که مانع از تقویت بیشتر مواضع تروریست ها در منطقه شود. یکی از گزینه های اقدام می تواند طراحی عملیات جامع ضدتروریستی با مشارکت ایالات متحده، کشورهای اروپایی و همچنین روسیه و ترکیه باشد تا از این طریق، بدون ویرانی کل قلمرو ادلب تکلیف گروهک «هیئت تحریرالشام» روشن شود.

دوم این که، یافتن مواضع مشترک طرف های ذینفع برای فائق آمدن بر پیامدهای بی ثبات کننده‌ی احتمالی تصمیم ایالات متحده در مورد خروج نیروهای خود، حائز اهمیت است. راکد ماندن وضعیت فعلی صرفا می تواند به عنوان یک راه حل موقت در نظر گرفته شود. با این حال، در حال حاضر، این امر بی ضررترین گزینه ای است که برای هماهنگی مراحل بعدی امکان صرفه جویی در وقت را فراهم خواهد کرد.

سوم اینکه، اولویت مهم باید پیشگیری از هر گونه تشدید در چهار جبهه فوق الذکر، و همچنین ممانعت از توسعه سایر سناریوهای منفی احتمالی باشد. در این رابطه، مشاوره های فوری بین شرکای کلیدی و حفظ تماس‌ها در سطوح مختلف ضرورت دارد.

در عمل، به نظر نمی رسد بتوان بلافاصله تمام بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی را پشت یک میز مذاکره نشاند. از میان آنها سه کشور روسیه، ایالات متحده و فرانسه از منافع خاص و فرصت برقراری ارتباط با بسیاری از بازیگران منطقه‌ای با نفوذ برخوردارند، همچنین این سه کشور عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل هستند. ما به این سه کشور پیشنهاد می‌کنیم تا به هماهنگی تلاش های خود و توسعه اقدامات مشترک یا هماهنگ به منظور جذب همه طرف‌های درگیر در مناقشه در فرایند مشترک مذاکرات بپردازند.

نویسندگان: آندری کورتونف، مدیر کل شورای امور بین الملل روسیه (ریاک) و میشل دوکلوس، سفیر سابق فرانسه در سوریه
منبع: شورای امور بین الملل روسیه (ریاک)
مترجم: رقیه کرامتی نیا

telegram channel

رسانه

Submit to FacebookSubmit to Twitter

نظر دادن

لطفا تمامی موارد ستاره دار را پر نمایید.

آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
تصاویر هفته
تصاویر هفته