جمعه 3 اسفند 1397

Friday 22 February 2019

شما اینجا هستید:خانه/گفتمان منافع ملی/یک رفتار، دو رویکرد: مناظره در مورد گفته‌های سفیر سابق ایران در آلمان

یک رفتار، دو رویکرد: مناظره در مورد گفته‌های سفیر سابق ایران در آلمان

  • پس از صحبت‌های آقای علی ماجدی، سفیر سابق ایران در آلمان، داخل، دوگانه‌ای شکل گرفت که برخی ایشان را به رازگویی و فرصت‌طلبی متهم کردند و عدۀ دیگری از اظهارنظر شجاعانۀ وی حمایت نمودند. اینترنشنال در همین راستا، دو بحث را در این زمینه که حاصل گفتگویی درونی میان دو منظر متفاوت به این مسئله است، منتشر می‌کند

    Submit to FacebookSubmit to Twitter

نویسنده :  شنبه, 06 بهمن 1397    11:11    سرویس گفتمان منافع ملی

اختصاصی اینترنشنال-سرویس گفتمان منافع ملی/ مصاحبۀ سفیر سابق ایران در آلمان، جناب آقای علی ماجدی با ایسنا در مورد روابط بین ایران و اروپا در هفاۀ گذشته جنجال‌برانگیز شد و حتی وزارت خارجه را وادار به صدور اطلاعیه و پاسخگویی و خبرگزاری ایسنا را هم وادار به انتشار اصلاحیه در مورد این مطالب کرد. وی در این مصاحبه ضمن ارائۀ مباحث مستدل، این جمله‌ها را به زبان آورد که بلااصله در بسیاری از رسانه‌ها نقل شد: »اروپایی‌ها در مورد ادعاهایی که مطرح کرده‌اند اسنادی آورده اند که ما نمی توانیم آن را به راحتی رد کنیم. گرچه آنها نیز نمی‌توانند این اسناد را به راحتی اثبات کنند. ما می بینیم در هنگامی که آقای روحانی به اتریش سفر می‌کند مسائل آلمان رخ می‌دهد. قبل از آن نیز مسائل دیگری وجود داشت. آنها با یک دوگانگی در سیاست ایران مواجه شده‌اند، آنها شواهدی برای ادعاهای خود دارند که می‌توانند بر روی آن دست بگذارند و در این جا است که من می گویم این اقدامات این احساس اعتماد و امنیت را دچار مشکل می‌کند. روابط بین‌الملل مبتنی بر احساسات نیست بلکه مبتنی بر واقعیت است و یک حرکت اشتباه هر چند کوچک می‌تواند این احساس امنیت را از بین ببرد. ما در داخل کشور با موضوعی همچون "عملیات خودسرانه" مواجه هستیم، آیا می‌توانیم منکر شویم که در خارج از کشور نیز نمونه ای از این اتفاقات رخ نمی دهد؟ عملیات هایی که اعتماد را دچار خدشه می‌کند.» در داخل، دوگانه‌ای شکل گرفت که برخی ایشان را به رازگویی و فرصت‌طلبی متهم کردند و عدۀ دیگری از اظهارنظر شجاعانۀ وی حمایت نمودند. اینترنشنال در همین راستا، دو بحث را در این زمینه که حاصل گفتگویی درونی میان دو منظر متفاوت به این مسئله است، منتشر می‌کند.

 

✍️ سفرای ایران را به سکوت وادار نکنید

*در روزهای اخیر مصاحبه متفاوت علی ماجدی سفیر سابق ایران در آلمان بحث های مختلفی را ایجاد کرد. ایشان از معدود سفرای ایران است که با شجاعت نظر خود را در مورد فرایند سیاست اروپایی کشور و متغیرهای موثر در شکل دهی به آن بیان کرد.
*ارزیابی سخنان ایشان و قضاوت درباره آن هدف این نوشتار نیست. این سخنان می تواند درست یا غلط باشد یا صرفا برداشت یکی از مدیران درگیر در سیاست خارجی باشد.
*اما واکنش هایی با طعم تحقیر و تهدید او و وزارت خارجه بی شک در راستای منافع ملی کشور نیست. تاختن به ماجدی و وزارت خارجه بدان دلیل که عقیده ای بیان شده قابل دفاع و قابل توضیح نیست.
?سفرای ایران باید بتوانند ارزیابی خود از وضعیت روابط خارجی را به افکار عمومی ارائه دهند. ایرانیان این حق را دارند در مورد رفتار مدیران و دستگاههایی که برسرنوشت آنان و کشورشان تاثیرات تعیین کننده ای می گذارند، بدانند و چه بهتر که از زبان مدیران خود و در فضایی به دور از تهدید و ارعاب این سخنان بیان شود.
*اقدام ماجدی فارغ از محتوای سخنان او ارزشمند و مصداق روشن ادای وظیفه در قبال منافع ملی ایرانیان است.
*جهان از سیاست خارجی های قرن نوزدهمی و مبتنی بر دیپلماسی پنهان، فریب افکار عمومی و تلاش برای مدیریت آنها بسیار فاصله گرفته است. انقلاب اطلاعاتی سیاست و بویژه سیاست خارجی را به تئاتر تبدیل کرده است. همه می بینند و می خوانند و می شنوند.
*ایرانیان حق دارند بدانند مدیران کشور با منافع ملی شان چه می کنند. سفرای ایران وظیفه دارند به مردمشان در مورد تامین منافع ملی و دشواری های آن گزارش دهند، هر چند چنین گزارش هایی را برخی برنتابند.
*کار ماجدی تحسین برانگیز است. امید که سرمشق سایر مدافعین منافع ملی ایران عزیز گردد. بدون گزارش صادقانه و منظم به ملت بزرگ ایران، سیاست خارجی ره به ترکستان خواهد برد.

 

✍️صحبت‌های سفیر سابق: مصداق آزادی بیان یا مصداق نظم بوروکراتیک؟

#در هفتهٔ اخیر، صحبت‌های جناب آقای ماجدی، سفیر سابق ایران در آلمان که اخیرا از مأموریت خود به وزارت خارجه احضار شده‌اند، در رسانه‌ها بازتاب زیادی پیدا کرده است. صحبت‌های ایشان ناظر بر اتهام‌هایی‌ست که اخیرا اتحادیهٔ اروپا در مورد تلاش برای ‌ ترورهای هدفمند وزارت اطلاعات ایران در اروپا وارد کرده و بر همین اساس هم یک معاونت این وزارت را در فهرست تحریمی این اتحادیه قرار داده است.

#فارغ از صحت و‌سقم ادعاهای مقام‌های اروپایی یا آقای ماجدی، مسئله اساسی در چنین موقعیتی این است که آیا اساسا یک مقام سابق، حق ارائهٔ اطلاعات سازمانی را در چنین موقعیتی دارد یا خیر؟

#این پرسش، بیش از آنکه ناظر بر محتوا باشد، پرسشی روش‌شناختی است و کلید آن نیز در تصمیم در مورد موضع آقای سفیر سابق: آیا ایشان این صحبت‌ها را در مقام یک شهروند یا روزنامه‌نگار یا پژوهشگر دانشگاهی ابراز کرده یا در موضع یک مقام مسئول (هرچند سابق) و عضو دستگاه بوروکراسی؟

#به نظر می‌رسد در پاسخ به این پرسش تردید خاصی وجود نداشته باشد. نفس صحبت‌های ایشان تنها به عنوان یک مقام مسؤول است که موضوعیت پیدا می‌کند. اساسا اهمیت تحلیلی این صحبت‌ها هم ناشی‌از موضع ایشان به عنوان مقامی است که به اسناد و داده‌های مرتبط با موضوع دسترسی داشته است. و الا پیش از آن هم‌ظن‌های پرشماری مبنی بر دخالت برخی مقام‌های امنیتی در این مسائل مطرح شده بود، ولی بازتاب خاصی پیدا نکرده بود. این هم یک امر طبیعی‌ست، چنین صحبت‌هایی از زبان یک شخص عادی فقط یک تحلیل است؛ اما از زبان یک شخص مسئول دیگر تحلیل نیست، فکت است.

#بنابراین قضاوت رفتار آقای ماجدی ذیل دسته‌بندی آزادی بیان یا حقوق شهروندی قرار نمی‌گیرد. بلکه ذیل دسته‌بندی نظم بوروکراتیک قرار می‌گیرد. بوروکراسی به جز با ابتناء بر مجموعه‌ای از قواعد و اصول امکان کارکرد ندارد و یکی از مبنایی‌ترین اصول سازمانی هم اصل رازداری است. اطلاعاتی که یک کارمند، از نگهبان تا وزیر و مدیر کل دارند دارایی شخصی آنها نیست که هر زمان خواستند از آنها استفاده کنند؛ اگر استفاده از اطلاعات یک مقام برای کسب سود و مثلا سرمایه‌گذاری در یک حوزه با علم بر سودآوری آن سرمایه‌گذاری بر اساس داده‌های مدیریتی، رانت محسوب شده و تخلف است، صحبت از یک مسئلهٔ مرتبط با امنیت بر مبنای داده‌های سازمانی هم قطعا تخلف است.

#البته ایشان نیز مانند هر مقام دیگری حق دارند در ایام بازنشستگی خاطراتی بنویسند یا به زبان آورند و تحلیل شخصی خود از «تاریخ» دوران خدمت‌شان را ثبت کنند، اما این داده‌ها هنوز «تاریخ» نیستند و منافع مستقیم ملی به شمار می‌آیند.

#به پرسش نخست باز می‌گردیم. آیا جناب ماجدی حق طرح آن مباحث را داشتند؟ بر مبنای استدلال بالا خیر. آیا صحبت‌های ایشان حق بود؟ این پرسش متفاوتی‌ست. با توجه به شواهد دیگر احتمالا حق با ایشان است، اما این از تقصیر و پیامدهای مرتبط با نافرمانی بوروکراتیک ایشان نمی‌کاهد.

#در دادگاه، مدرکی که از راه غیرقانونی به دست آمده باشد، مثلا از طریق دزدی، هرچند کاشف از حقیقت باشد قابل استناد نیست. بحث در مورد صحبت‌های جناب سفیر از این جنس است. یک حرف صحیح، فی‌نفسه به گوینده برتری اخلاقی نمی‌بخشد.

 

 

telegram channel

رسانه

Submit to FacebookSubmit to Twitter

نظر دادن

لطفا تمامی موارد ستاره دار را پر نمایید.

آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
تصاویر هفته
تصاویر هفته