سه شنبه 22 آبان 1397

Tuesday 13 November 2018

شما اینجا هستید:خانه/گفتمان منافع ملی/در صورت ناکارآمدی تحریم‌ها، حمله نظامی در دستور کار امریکا و اسرائیل خواهد بود

در صورت ناکارآمدی تحریم‌ها، حمله نظامی در دستور کار امریکا و اسرائیل خواهد بود

  • میتای اتسیونی (جامعه‌شناس برجسته اسرائیلی-آمریکایی)، در نوشته‌ای در سال ۲۰۱۱، ‘کاهش مداخله آمریکا’ در منطقه و ‘سیاست‌های توسعه‌طلبانه ایران’ را عامل کاسته شدن از نفوذ آمریکا در خاورمیانه دانسته است.

    Submit to FacebookSubmit to Twitter

نویسنده :  یکشنبه, 25 شهریور 1397    14:35    سرویس گفتمان منافع ملی

نویسنده: پُل پیلار، افسر ارشد سابق سازمان "سی آی ای" و استاد کنونی دانشگاه

نشنال اینترست

" اینترنشنال-سرویس گفتمان مافع ملی/ آمیتای اتسیونی (جامعه‌شناس برجسته اسرائیلی-آمریکایی)، در نوشته‌ای در سال ۲۰۱۱، ‘کاهش مداخله آمریکا’ در منطقه و ‘سیاست‌های توسعه‌طلبانه ایران’ را عامل کاسته شدن از نفوذ آمریکا در خاورمیانه دانسته است. اما یک (دلیل) کاهش واضح مداخله آمریکا در آن زمان، خروج نیرو‌های آمریکایی از عراق پس از هشت و نیم سال جنگ در آنجا بود. در ۱۵ سال گذشته، جنگ آمریکا در عراق بود که بیش از هر تحول دیگری در خاورمیانه، نفوذ ایران را توسعه داد. اگر این نفوذ، نگرانی عمده باشد، پس واضح است که اردوکشی‌های نظامی آمریکا روش محدود کردن آن نیست". اتسیونی اخیرا هشدار داده که "اتحاد شیعی"، احتمالا بر منطقه مسلط خواهد شد و منطقه را پرورشگاه تروریسم فراملی خواهد کرد. این هشدار "عجیب" است، زیرا سنی‌ها را بر شیعه‌ها در خاورمیانه ترجیح می‌دهد. در ۲۵ سال گذشته تروریسم فراملی، مشکلی بوده که بیشتر از بخش سنی نزاع شیعی-سنی نشأت گرفته است و مهمترین پرورشگاه آن هم تندروی و عدم تحمل وهابیت سعودی بوده است. اتسیونی معتقد است که هرگونه کاهش در نقش آمریکا به عنوان "حامی استراتژیک" برخی کشور‌های مشخص، جایگاه آمریکا به عنوان رهبر جهانی را تضعیف و دیگران را به سمت "تمایل به چین و روسیه" سوق خواهد داد. اما به لحاظ تاریخی، دولت‌های (آمریکا) به این شکل اولویت‌ها، تعهدات و اعتبار سایر کشور‌ها را ارزیابی نمی‌کنند. اعتماد جهانی به آمریکا به غوطه‌ور شدنش در دشمنی‌های محلی بستگی ندارد. نزاع‌هایی که آمریکا در آن‌ها نسبت به کشور‌های محلی، منافع کمتری دارد. بویژه آنکه در جا‌هایی که هیچ تعهدی شبیه به پیمان ناتو وجود ندارد. علاوه بر این، بسیاری کشورها، روابط‌شان با مسکو و پکن را بنا به دلایل متعدد که ارتباط کم یا اصلا هیچ ارتباطی با آمریکا ندارند، شکل می‌دهند. اتسونی، گزینه جنگ نیابتی را رد می‌کند و از گزینه تقابل مستقیم با ایران حمایت می‌کند. از دیدگاه اتسیونی این تقابل تا زمانی که تحریم‌ها کارآمد‌ هستند از طریق آن‌ها صورت می‌گیرد، اما در صورت شکست تحریم‌ها، تقابل نظامی شکل می‌گیرد. این سیاست با سیاست کنونی ترامپ در برابر ایران مطابق است. سیاست ترامپ، دلگرم کننده نیست. زیرا وضعیت سیاسی در ایران تغییر کرده و به دلیل دبه کردن ترامپ در برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) میانه‌رو‌هایی که طرفدار گفتگو با غرب بودند، بی اعتبار شدند. سیاست کنونی آمریکا فاقد گزینه استراتژیک تعامل است. گزینه‌ای که آمریکا می‌تواند به موجب آن با ایران برای پیگری اهدافش مذاکره و تعامل کند. "اگر چه تحریم‌ها، بخشی از انگیزه ایران برای مذاکره بر سر برجام بودند، اما تحریم‌ها همه ماجرا نبود. رویکرد فقط فشار، برای سال‌ها امتحان شده بود که در آن تحریم‌های بیشتری هم اعمال شد. واکنش ایران، چرخاندن سانتریفیوژ‌های بیشتر و غنی‌سازی بیشتر بود. این چرخه تنها زمانی متوقف شد که آمریکا نه تنها به مذاکره متمایل شد بلکه درخواست نشدنی غنی‌سازی صفر را هم کنار گذاشت".

واکنش ایران به تهدید نظامی: اتسیونی استدلال می‌کند که به کارگیری تهدید نظامی علیه ایران از سوی آمریکا، بسیار کارآمد است و در این زمینه به حجم گله‌مندی ایرانیان از خسارت‌های سنگین جنگ هشت سال با عراق در دهه ۱۹۸۰ اشاره می‌کند. در حقیقت، ایرانیان از هزینه‌های جنگ آگاه هستند و مقامات آن‌ها امروز دنبال جنگ نیستند. به لحاظ نظری، دفع جنگ با تسلیم شدن در برابر خواسته‌های کشور دیگر جهت اجتناب از تهدید حمله متفاوت است. برای همه ملت‌ها، به جز ضعیف‌ترین و زبون‌ترین آن‌ها، یک مسائلی وجود دارد که چنان مهم هستند که ارزش تحمل ریسک مورد حمله قرار گرفتن را دارند. به طور خلاصه، مسائل خاص، مهم هستند. درست نیست که به همین سادگی بگوییم با تهدید نظامی، ایران تسلیم می‌شود. علیرغم آنکه ممکن است حوادث عراق با پیشنهاد توافق از سوی ایران در سال ۲۰۰۳ ارتباط داشته باشد. اما زمانی که ایران در سال ۲۰۰۳ برای مذاکره اعلام آمادگی کرد، برنامه هسته‌ایش از دوره‌های بعدی پیشرفت بسیار کمی داشت. در آن زمان، تهران آماده توافق بود، چون چیز زیادی برای از دست دادن نداشت.

 


پس از آن زمان، برنامه هسته‌ای ایران به لحاظ فیزیکی و محبوبیت عمومی پیشرفت کرد. قدرت‌نمایی آمریکا، ایرانی‌ها را به تسلیم کامل برنامه هسته‌ای ترغیب نخواهد کرد. تمایل ملت پرافتخار ایران برای تسلیم به جای مبارزه با تهدیدات نظامی بیگانگان، به هیچ وجه از سایر ملت‌ها بیشتر نیست. حوادث ۱۵ سال گذشته ادعای اتسیونی را - مبنی بر اینکه تهدید معتبر حمله نظامی به احتمال زیاد ایران را به مذاکره متمایل خواهد ساخت- تایید نمی‌کند. ایران پس از سال ۲۰۰۳ هرگز برنامه هسته‌ایش، بخصوص غنی‌سازی هسته‌ای، را متوقف نکرد. تا زمان توافق اولیه در سال ۲۰۱۳ در جریان مذاکرات برجام، ایران توسعه ظرفیت غنی‌سازی را ادامه داد. دولت اوباما از دولت بوش که در باتلاق عراق گرفتار بود، تمایل کمتری برای متمرکز کردن سیاستش در قبال ایران بر تهدید حملات نظامی داشت. آنچه تفاوت ایجاد کرد و چرخه افزایش غنی‌سازی در ازای افزایش تحریم‌ها را شکست، تمایل آمریکا به وارد شدن در یک فرآیند بده بستان بود.@ تغییر رژیم: اتزیونی به وضوح توضیح می دهد که چرا آرمانی برای تغییر رژیم ایران، به عنوان یک مرکز سیاست ایالات متحده، احمقانه است. منصفانه این است که بپرسیم که چقدر تفاوت بین آنچه که او پیش بینی می کند و سیاست استفاده از نیروی نظامی برای دستیابی به تغییر رژیم، واقعا وجود دارد. دقیقا تغییر رفتار در پاسخ به حملات نظامی چگونه قرار است موثر واقع شود؟ اگر تهدید تنها کافی نباشد، که به نظر می رسد نخواهد بود، و اگر ما سعی می کنیم در سطحی پائین تر از جنگ برای تغییر رژیم بمانیم، آیا ما خواهیم گفت آبادان را بمباران کنیم تا زمانی که ایران کمک خود به حزب الله لبنان را متوقف کند؟ و ایرانی ها چگونه قرار است ثابت کنند که کمک خود به حزب الله را متوقف کرده اند؟ نه تنها سناریوی عملی برای این کار وجود ندارد ، بلکه کل این ایده برخلاف واکنشی است که ایران و اکثریت کشورهای دیگر در برابر حمله نظامی به خود نشان می دهند. در اینجا یکی از مهمترین درس های جنگ ایران و عراق را به یاد آوریم. دو سال پس از آغاز جنگ، صدام حسین متجاوز، پیشنهاد آتش بس و خروج تمام نیروهای عراق از ایران را ارائه کرد. ولی رژیم ایران علی رغم هزینه عظیمی که تا آن زمان داده بود، این پیشنهاد را رد کرد و جنگ برای شش سال دیگر ادامه یافت.

برگرفته از پایش امریکا

telegram channel

رسانه

Submit to FacebookSubmit to Twitter

نظر دادن

لطفا تمامی موارد ستاره دار را پر نمایید.

آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
تصاویر هفته
تصاویر هفته