پنجشنبه 22 آذر 1397

Thursday 13 December 2018

شما اینجا هستید:خانه/اقتصاد سیاسی بین المللی/دیپلماسی گازی؛ روسیه و ترکیه محور گاز تشکیل می دهند

دیپلماسی گازی؛ روسیه و ترکیه محور گاز تشکیل می دهند

  • گاز یکی از بهترین حربه های دیپلماسی روسیه به شمار می آید و راهبرد پوتین و اردوغان انتقال گاز روسیه به آسیای صغیر است تا آن نیز به نوبۀ خود به صادرکنندۀ گاز به اروپا تبدیل گردد

    Submit to FacebookSubmit to Twitter

نویسنده :  شنبه, 03 آذر 1397    12:48    سرویس اقتصاد سیاسی بین الملل

اینترنشنال_سرویس اقتصاد سیاسی بین المللی/ گاز یکی از بهترین حربه های دیپلماسی روسیه به شمار می آید و راهبرد پوتین و اردوغان انتقال گاز روسیه به آسیای صغیر است تا آن نیز به نوبۀ خود به صادرکنندۀ گاز به اروپا تبدیل گردد.
گاز فقط یکی از عناصری است که برای تحکیم شراکت میان این دو کشور که تا همین چند سال پیش برقراری اش به نظر ناممکن می آمد، مفید است. همین سه سال پیش میان آنکارا و مسکو اتهامات شدیدی در رابطه با سرنگونی هواپیمای جت روسی به دست ضدهوایی ترکیه جریان داشت. لیکن از زمان کودتای نافرجام، اردوغان و پوتین بار دیگر روابط خود را برقرار کردند. این امر شاید از نمونه های سیاست مصلحت اندیشانه بوده است زیرا غرور ملی گرایانۀ سلطان و غرور جریحه دارشدۀ پوتین می توانستند ثبات دریای سیاه را به مخاطره بیندازند. امروز این دو کشور می توانند خود را نه به طور خاص متحد بلکه به طور قطع شریک یکدیگر در جبهه های مختلف قلمداد کنند به ویژه در رابطه با سوریه.
کافی ست به برخی داده ها نگاهی بیندازیم تا پی به اهمیت ترکیه برای روسیه و بالعکس ببریم. ٩٠% مایحتاج گازی آنکارا وارداتی است که ٦٠% آن دقیقاً از روسیه وارد می شود. بنابراین زمانی که مردم ترکیه اکثراً به لطف معادن روسیه منازل خود را گرم می کنند، به سختی می توان باور کرد که اردوغان با پوتین قطع رابطه کند.
همچنین باید اهمیت راهبردی جلوگیری از وقوع درگیری با مسکو را نه فقط در رابطه با سوریه بلکه همچنین به منظور متعادل ساختن روابط با آمریکا و ناتو افزود. مستقل نشان دادن خود از واشنگتن در فرماندهی ناتو به معنای نزدیک تر بودن به کرملین نیز هست.
پوتین و اردوغان به همراه مرکل و مکرون در اجلاس مربوط به سرنوشت سوریه نقشۀ راه مورد توافقی را در خصوص آیندۀ این کشور مطرح ساختند. آینده ای که در آن فقط بقای اسد که مورد درخواست مسکو بوده لیکن خوشایند آنکارا نیست، نقش مهمی ایفاء نمی کند بلکه به ویژه پای ادلب، چهارراه منافعی که روسیه و ترکیه را به هم متصل می کند، در میان است .
لیکن این پیوند خوشایند آمریکا نیست. در ماه های نخست، آمریکا فشارهایی به ترکیه وارد می آورد. آمریکا شروع به تقویت مواضع نظامی خود در روجاوا نمود تا از کردها حمایت کرده و پیام آشکاری برای آنکارا ارسال کند. سپس هجمۀ رسانه ای در خصوص کشیش آمریکایی به موازات عدم اخراج گولن مطرح گردید. در آخر حمله به لیر ترکیه صورت گرفت که به میزان قابل توجهی باعث کاهش ارزش آن گردید.
البته پس از این هشدارهای مداوم از سوی آمریکا اولین نشانۀ تنش زدایانه نیز فرارسید و آن معافیت ترکیه از تحریم های نفتی ایران بود. آمریکا مایل نیست ترکیه به زیر چتر مسکو برود. این یک خطر برای پنتاگون و ناتو و به ویژه دستاورد بزرگی برای اردوغان به شمار می آید که همچنان روی دو میز بازی خطرناکی را در پیش گرفته است.

منبع: عصر دیپلماسی

telegram channel

رسانه

Submit to FacebookSubmit to Twitter

نظر دادن

لطفا تمامی موارد ستاره دار را پر نمایید.

آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
آزادسازی موصل (18 تیر 1396)
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
تصاویر هفته نخست اردیبهشت
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
عکس های هفته (آخر فروردین 1396)
تصاویر هفته
تصاویر هفته